Gisteren overleed Mohamed, een van de terreinbewakers van de kliniek. Een wat bijzondere man, hij had vroeger mee gevochten in de strijd om Ethiopia te bevrijden van de communisten, was daarbij gewond geraakt en liep daardoor wat moeilijk. Hij had geen makkelijk karakter, respect was iets dat hij maar voor weinig mensen had. Peter was eigenlijk de enige waar hij nog wat respect voor had, voor Nafisa en mij al helemaal niet omdat wij vrouwen zijn, maar ook Wakjira en Alazar hadden regelmatig conflicten met hem en met Hamed, de andere terreinbewaker, leefde hij voortduren op voet van oorlog. De laatste twee jaar had hij in toenemende mate epileptische aanvallen. Hij was daarvoor onder behandeling in het ziekenhuis in Assosa, maar het werd eigenlijk alleen maar erger. Zelf dacht hij dat het nog een gevolg was van zijn oorlogsverwondingen, maar wij hadden er zo onze eigen gedachten over. Deze week hebben we hem weer naar het ziekenhuis gestuurd omdat hij over hevige hoofdpijn klaagde en soms zomaar omviel. Er werd weinig aan gedaan, hij kreeg zijn medicijnen en kreeg te horen dat hij fysiotherapie nodig had, Maar donderdag verslechterde zijn toestand en gistermorgen stond de familie al vroeg bij ons op de stoep. Ze wilden Mohamed naar Sherkole brengen want het ging niet goed met hem. We hebben uitgebreid met hen gepraat om ze te motiveren toch nog weer naar het ziekenhuis te gaan, maar ze waren vastberaden, ze wilden naar Sherkole. We hebben Mohamed en zijn familie toen maar in de auto geladen en mee genomen naar Sherkole. Hij was er niet best aan toe en is vrijdagmiddag al overleden. Nog dezelfde dag is hij begraven. Hij laat een vrouw en zes kinderen na waarvan de jongste nog maar nauwelijks vier jaar oud is. Het was een hele schok voor iedereen en we leven mee met zijn vrouw en familie.
Peter and Mohamed
