Een sterfgeval

Gisteren overleed Mohamed, een van de terreinbewakers van de kliniek. Een wat bijzondere man, hij had vroeger mee gevochten in de strijd om Ethiopia te bevrijden van de communisten, was daarbij gewond geraakt en liep daardoor wat moeilijk. Hij had geen makkelijk karakter, respect was iets dat hij maar voor weinig mensen had. Peter was eigenlijk de enige waar hij nog wat respect voor had, voor Nafisa en mij al helemaal niet omdat wij vrouwen zijn, maar ook Wakjira en Alazar hadden regelmatig conflicten met hem en met Hamed, de andere terreinbewaker, leefde hij voortduren op voet van oorlog. De laatste twee jaar had hij in toenemende mate epileptische aanvallen. Hij was daarvoor onder behandeling in het ziekenhuis in Assosa, maar het werd eigenlijk alleen maar erger. Zelf dacht hij dat het nog een gevolg was van zijn oorlogsverwondingen, maar wij hadden er zo onze eigen gedachten over. Deze week hebben we hem weer naar het ziekenhuis gestuurd omdat hij over hevige hoofdpijn klaagde en soms zomaar omviel. Er werd weinig aan gedaan, hij kreeg zijn medicijnen en kreeg te horen dat hij fysiotherapie nodig had, Maar donderdag verslechterde zijn toestand en gistermorgen stond de familie al vroeg bij ons op de stoep. Ze wilden Mohamed naar Sherkole brengen want het ging niet goed met hem. We hebben uitgebreid met hen gepraat om ze te motiveren toch nog weer naar het ziekenhuis te gaan, maar ze waren vastberaden, ze wilden naar Sherkole. We hebben Mohamed en zijn familie toen maar in de auto geladen en mee genomen  naar Sherkole. Hij was er niet best aan toe en is vrijdagmiddag al overleden. Nog dezelfde dag is hij begraven. Hij laat een vrouw en zes kinderen na waarvan de jongste nog maar nauwelijks vier jaar oud is. Het was een hele schok voor iedereen en we leven mee met zijn vrouw en familie.

Peter and Mohamed

Een enerverende week

In sommige weken gaat alles zijn gewone gangetje en gebeurt er weinig, andere weken kunnen enerverend zijn, zoals afgelopen week. We begonnen de week met een bezoek van de auditor om de boeken te controleren. Dat is op zich best een intensieve gebeurtenis, het hele weekend zijn we door de boekhouding gegaan, maar het verliep gelukkig allemaal goed. Dinsdag werden we opgeschrikt door het bericht dat de moeder van Wakjira overleden was. Ze was al een poosje ziek en Wakjira was begin van de maand nog een weekje naar zijn ouders geweest om haar te bezoeken. Hij wist dat ze ernstig ziek was, maar dat het einde zo gauw zou komen had hij niet verwacht. Nog diezelfde nacht is hij afgereisd naar de plaats waar zijn ouders wonen om de begrafenis bij te wonen.

Donderdag kregen we een mai van onze huisbaas. Het huur contract moest vernieuwd worden en hij had besloten om de huur met 50% te verhogen. Bovendien wilde hij dat we de huur voor de resterende maanden van het jaar in een keer per 1 april zouden betalen. We waren stom verbaasd, normaal betalen we eens in drie maanden, en onze huur is al een van de hoogsten van Assosa. We voelen er weinig voor om op deze eisen in te gaan en hebben besloten om naar een ander onderkomen op zoek te gaan. Alazar zal ons erbij helpen en we hopen vanmiddag een aantal huizen te gaan bekijken. Ik moet er eerlijk gezegd nog niet aan denken om in de komende week ons huishouden in te pakken en ergens anders weer uit te pakken, maar in gaan op de eis van onze huisbaas is ook geen optie. Afwachten dus maar waar de volgende blog geschreven gaat worden.

Het huis waar we nu wonen

Zaterdag

Zaterdagmorgen is altijd voor de speciale werkjes, allereerst de administratie die van de afgelopen week is blijven liggen, boodschappen doen voor de komende week en stoffen. Het is nog volop droge tijd en overal ligt stof, zelfs in de kasten. Ik heb heel stoer gezegd dat ik me van het stof weinig aan trek en alleen maar op zaterdag morgen met een natte doek over de meubels zal gaan, maar de afgelopen weken heb ik dat toch moeten bijstellen. Alles ziet grijs van het stof, nu  ik moet nu toch echt vaker met een natte doek aan de slag. Het stof is een ware plaag, vooral tijdens het reizen. De nieuwe weg is nog steeds niet klaar, dus we moeten iedere dag over zandwegen rijden, bij tijden erg gevaarlijk, want als er een tegenligger passeert zie je echt niets meer. Je kunt dan maar beter even stoppen aan de kant van de weg en wachten tot de stofwolk weggetrokken is, voor je verder gaat. Het stof/zand heeft ook zijn beslag op de auto: de airco doet het niet meer - door het stof, de remmen piepen - door het stof en de achterdeur wil ook al niet meer open zonder dat er eerst water aan te pas komt - door het stof. We niezen en kuchen wat af en soms mopperen we erover, maar terwijl ik dit zit te schrijven is op de tv het nieuws aan de gang en zien we de beelden uit Japan voorbij gaan. Ik schaam me en neem me voor het stof dan maar voor lief te nemen.

De nieuwe verloskamer is klaar. We hebben meteen de hele kliniek maar een nieuw verfje gegeven, alles ziet er nu weer fris en mooi uit. Het verlosbed staat erin, de tafel voor de baby, de babyweegschaal, de kast met de instrumenten, nu is de wacht op de eerste bevalling. We hopen dat dat gauw gaat gebeuren.

De nieuwe tijdelijke verloskamer

Bouwaktiviteiten

Vorige week hadden we weer geen internetverbinding in het weekend, dus kwam er niets van schrijven. Nu is het er wel, dus de gelegenheid dan maar meteen gebruiken. Er wordt momenteel druk gebouwd aan onze kliniek. Op de ondergrondse watertank die twee jaar geleden gebouwd is, hebben we nu een nieuwe kamer gebouwd, die voorlopig eerst als verloskamer gaat dienen. Nu bevallen de vrouwen nog in de behandelkamer, maar daar is weinig privacy, met deze nieuwe kamer kunnen we ze meer comfort en privacy bieden.

Maar we hopen in de loop van dit jaar een nieuwe kraamafdeling te gaan bouwen, met ruimte voor zwangerenzorg, bevalling en voor zorg na de bevalling. Tot  dat gebouw er staat gaan we deze nieuwe kamer als verloskamer gebruiken. Als de nieuwe kraamafdeling er staat gaat deze kamer dienst doen als counseling en testing kamer voor de HIV tests. Er is hard gewerkt en gisteren zijn ze begonen het vertrek te verven. We hebben besloten om meteen de hele kliniek maar een nieuw verfje te geven, zodat alles in dezelfde kleur geverd is.

De bouw van de verloskamer

We hebben deze week ook een mazelencampagne gehad, meer dan 600 kinderen in de leeftijd van 9 maanden tot 5 jaar hebben een mazelen vaccinatie gehad. Deze campagne had vorig jaar al moeten gebeuren, maar kon toen niet doorgaan omdat er niet voldoende vaccinatie waren. We hebben in onze kliniek gelukkig nog geen kinderen met mazelen gezien, dat betekent dat de mazelen vaccinaties van de afgelopen jaren goed gewerkt hebben.

Een onvergetelijke reis

Op 2 februari reisden Wakjira en ik naar Zimbabwe voor een HIV/AIDS conferentie, georganiseerd door de GZB voor een aantal projecten die een HIV programma hebben. Sommigen werken in een volledig HIV programma, voor anderen, zoals bij ons, is HIV een onderdeel van een breder programma. Het was een overgeteljke reis. Door alles wat we in de media over Zimbabwe gehoord hadden, verwachtten we een heel arm land, maar al gauw moesten we onze verwachtingen bijstellen. Niet dat Zimbabwe een rijk land is, maar vooral sinds de invoering van de amerikaanse dollar als betaalmiddel, is de economie verbeterd. Veel kan er ingevoerd worden uit Zuid-Afrika en we zagen mooie supermarkten, kledingwinkels enz. Het land is niet dicht bevolkt, veel Zimbabwanen hebben het land verlaten en wonen in Zuid-Afrika, de VS en andere landen.

Het was goed om met elkaar te praten over HIV, te kijken naar elkaars programmas en van elkaar te leren. In Zimbabwe is HIV een groot probleem, een aantal jaren geleden was een op de vier Zimbabwanen HIV positief, nu is het nog een op de zeven. Het ziekenhuis van de Reformed Church in Zimbabwe heeft dan ook een uitgebreid HIV programma, waar veel aan voorlichting gedaan wordt, aan het behandelen van mensen die HIV positief zijn, aan mensen die AIDS hebben en aan de zorg voor AIDS wezen en kinderen die HIV positief zijn. Indrukwekkend waren onze gesprekken met mensen die HIV positief zijn en behandeld worden met medicijnen die het AIDS proces remmen. Met deze medicijnen kunnen ze een normaal leven leiden, maar, hoewel er veel aan voorlichting gedaan wordt, lopen ze toch nog vaak tegen vooroordelen aan. We hebben ook een kliniek in een dorp bezocht waar de medicijnen uitgedeeld worden aan HIV positieve mensen, op deze manier hoeven de mensen geen geld te steden om naar het ziekenhuis te reizen, maar worden de medicijnen naar hen toegebracht. We hebben er veel van geleerd. 

De kliiniek waar de AIDS remmers verstrekt worden

Ook hebben we genoten van de mooie natuurschoon van het land, de historische plaatsen, het meer en het uitzicht vanaf de heuvels. Kortom een onvergetelijke reis.

Met elkaar genieten van de mooie natuur

Weer online

Het is even geleden dat we geschreven hebben, we hebben een hele poos geen internet verbinding gehad. Wat er de oorzaak van was weten we niet, maar we zijn blij dat we weer online zijn. De afgelopen weken zijn we druk geweest met een onderzoek naar het gewicht van alle kinderen beneden de 5 jaar. We hebben daarvoor twee methodes gebruikt: het meten van de bovenarm en het wegen van de kinderen. Het meten van de bovenarm kan door de dorpsgezondheidswerkers gedaan worden. We gebruiken daarvoor een bandje dat door Unicef ontwikkeld is, het heeft een groene zone, een gele zone en een rode zone. Als bij het meten van de boven arm de groene zone zichtbaar is, is het kind goed op gewicht, als de gele zone zichtbaar is is het kind matig ondervoed en als de rode zone zichtbaar is, is het kind ernstig ondervoed. Dit is een methode die heel eenvoudig gedaan kan worden door de mensen in de dorpen. Het wegen is accurater, maar moet door deskundigen gedaan worden, omdat het gewicht afgezet wordt tegen de leeftijd.

Het meten van de bovenarm

Uit het onderzoek kwam naar voren dat meer dan 20% van de kinderen in meer of mindere mate ondervoed is. We hebben een rapport geschreven over ons onderzoek en dit naar de officiele instanties gestuurd en we hopen dat we binnenkort kunnen beginnen met het opstarten van een voedingscentrum.

Verder zijn we ook begonnen met de bouw van de counseling kamer voor het counselen en testen op het HIV virus bij zwangere vrouwen en bij mensen die om de test verzoeken. Dat is een proces dat onder strikte vertrouwelijkheid moet gebeuren. En dan gaan Wakjira en ik deze week naar Zimbabwe voor een HIV/AIDS conferentie. Een mooie gelegenheid om ook iets van dat land te zien. Daarover de volgende keer meer.

Gezegende Kerstdagen en een voorspoeidig 2011

We zijn momenteel in Kenya samen met al onze kinderen. Net terug van familie bezoek in Kitale en we hopen morgen door te gaan naar Mombasa om daar Kerst en Oud- en Nieuw te vieren. Het is heerlijk om als gezin weer eens compleet te zijn. We willen alle lezers van onze weblog een gezegend Kerstfeest toewensen een een voorspoedig 2011.

Hartelijke groeten van de familie Malaba

Een foto van vorig jaar, we hopen binnenkort een recente familie foto op de weblog te zetten